Ziemie Wielkiego Księstwa Litewskiego po 1569 r.
Województwo Wileńskie.
Wilno już od początku państwowości litewskiej należało do jego głównych ośrodków politycznych będąc stolicą Olgierda a potem Jagiełły. Województwo wileńskie zostało utworzone w roku 1413 przy okazji unii horodelskiej. Samo Wilno znalazło się bezpośrednio przy zachodniej granicy województwa. Od zachodu graniczyło ono z woj. Trockim, na północy w okolicach Dyneburga z Semigalią należącą do Inflant. Wschodnią ścianę stanowiło woj. Połockie, gdzie granica częściowo biegła rzeką Dźwiną oraz woj. Mińskie. Południowo-wschodnia granica z woj. Mińskim biegła działem wodnym między dopływami Berczyny i Wilii. Południowa granica z woj. Nowogrodzkim biegła wzdłuż Niemna. Miało ono powierzchnię 44,2 tyś. km2 i było terytorialnie jednym z największych województw Wielkiego Księstwa. Znajdowało się na jego terenie 201 osiedli o charakterze miejskim. Dzieliło się na pięć powiatów: wileński (ok.. 6 tyś km2), wiłkomirski (ok. 9 tyś km2), brasławski (ok. 5,5 tyś km2), oszmiański (ok. 16 tyś km2) i lidzki (ok. 5,2 tyś km2). Senatorów większych było trzech - biskup, wojewoda i kasztelan wileński. Sejmiki powiatowe zbierały się w siedzibach powiatów i wybierały po dwóch posłów na sejm i dwóch deputatów do trybunału. Sądy ziemskie i grodzkie miały swoje siedziby w miastach powiatowych jedynie w powiecie oszmiańskim, ze względu na jego rozległość, sądy odbywały się na przemian w Oszmianie i Miadziole.
Samo Wilno było stolicą Wielkiego księstwa Litewskiego i głównym jego miastem spychając z czasem w cień Troki. W Wilnie zasiadał na jednej z dwóch sesji trybunał Wielkiego Księstwa Litewskiego, najwyższy organ władzy sądowniczej, rozstrzygając sprawy z woj. wileńskiego, trockiego, smoleńskiego połockiego i brzeskolitewskiego.