Silva rerum

Sobór Trydencki

Najważniejszym wydarzeniem w nowożytnej historii Kościoła jest Sobór Trydencki (1545 - 1563). Mimo że upłynęły od niego cztery wieki, Kościół nadał kieruje się jego zasadami i jego prawem, a można powiedzieć, że i jego ideami, które nie przeminęły, bo nie straciły nic ze swej prawdy.

Olbrzymie znaczenie Soboru Trydenckiego wynika nie z liczby jego uczestników, gdyż był on mniej liczny od innych, ani też z długości czasu jego trwania, bo po odliczeniu dwukrotnych przerw pozostanie dla trzech okresów obrad soboru trochę ponad cztery lata. Wynika ono z ważności chwili, w której się on odbywał, przede wszystkim zaś z ogromu i rezultatów jego prac, sprecyzowanych w uchwałach o treści tak dogmatycznej, jak organizacyjno-dyscyplinarnej. Dzieło Soboru Trydenckiego jest tym większe, że uchwały te nie pozostały martwą literą czy tylko zbiorem haseł wzniosłych, lecz nie realizowanych; weszły w życie i stały się rzeczywistością. Spowodowane to było zarówno wymogami życia, którym Tridentinum czyniło zadość, jak też pracą i poświęceniem szeregu wybitnych ludzi: papieży, świętych i organizatorów, którzy przyczynili się do powzięcia uchwał trydenckich, a przez to do odrodzenia i umocnienia stanowiska Kościoła. Na czele licznej grupy ludzi światłych i ożywionych duchem Bożym stał arcybiskup Mediolanu, św. Karol Boromeusz, papież Pius IV, a w Polsce kardynał Hozjusz.